گاهی با یک قطره ، لیوانی پر می شود
گاهی با یک کلام ، قلبی آسوده و آرام می گردد
گاهی با یک کلمه ، انسانی نابود می شود
گاهی با یک بی مهری ، دلی می شکند
مراقب بعضی یک ها باشیم!!!
در حالی که ناچیزند ، همه چیزند...!!!

 

هرگز در برابر پاسخ عاجزانه درنمانده ام...

مگر در برابر کسی که از من پرسید: "تو کیستی؟"

       قرآن کتابی است که با نام خدا آغاز می شود و با نام مردم پایان می پذیرد.کتابی آسمانی است اما ــ بر خلاف آنچه مؤمنین امروزی می پندارند و بی ایمانان امروز قیاس می کنند ــ بیشتر توجهش به طبیعت است و زندگی و آگاهی و عزت و قدرت و پیشرفت و کمال و جهاد!

کتابی است که نام بیش از ۷۰ سوره اش از مسائل انسانی گرفته شده است و بیش از ۳۰ سوره اش از پدیده های مادی و تنها ۲ سوره اش از عبادات! آن هم حج و نماز !

 

کتابی است که شماره آیات جهادش با آیات عبادتش قابل قیاس نیست…
کتابی است که نخستین پیامش خواندن است و افتخار خدایش به تعلیم تعلیم انسان با قلم…آن هم در جامعه ای و قبایلی که کتاب و قلم و تعلیم و تربیت مطرح نیست……….

این کتاب از آن روزی که به حیله دشمن و به جهل دوست لایش را بستند، لایه اش مصرف پیدا کرد و وقتی متنش متروک شد، جلدش رواج یافت و از آن هنگام که این کتاب را ــ که خواندنی نام دارد ــ دیگر نخواندند و برای تقدیس و تبرک و اسباب کشی بکار رفت، از وقتی که دیگر درمان دردهایفکری و روحی و  جتماعی را از او نخواستند، وسیله شفای امراض جسمی چون درد کمر و باد شانه و … شد و چون در بیداری رهایش کردند، بالای سر در خواب گذاشتند وبالاخره، اینکه می بینی؛ اکنون در خدمت اموات قرارش داده اند و نثار روح ارواح گذشتگانش و ندایش از قبرستان های ما به گوش می رسد...

                                                                                                                 دکتر شریعتی

         من در سرزمینی زندگی می کنم که در آن دویدن سهم کسانیست که نمی رسند و رسیدن سهم کسانیست که نمی دوند ....................

        

 

قرن ما
روزگار مرگ انسانیت است
سینه دنیا ز خوبی ها تهی است
صحبت از آزادگی پاکی مروت ابلهی است
صحبت از موسی و عیسی و محمد نابجاست
قرن موسی چمبه هاست

 

ادامه مطلب

        

بي تومهتاب‌شبي، باز از آن كوچه گذشتم،

همه تن چشم شدم، خيره به دنبال تو گشتم،

شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم،

شدم آن عاشق ديوانه كه بودم.

در نهانخانة جانم، گل ياد تو، درخشيد

باغ صد خاطره خنديد،

عطر صد خاطره پيچيد...

ادامه مطلب

   

 روزی مردی کلاه فروش از جنگلی می گذشت.تصمیم گرفت مدتی زیر درختی استراحت کند.کلاه ها را کناری گذاشت و خوابید.وقتی بیدار شد دید کلاه ها نیستند.بالای سرش را نگاه کرد.تعدادی میمون را دید که کلاه ها را برداشته اند.
در حال فکر کردن به این بود که چگونه کلاه ها را پس بگیرد ,کمی سرش را خاراند و دید که میمون ها هم همین کار را کردند.کلاهش را از سر برداشت و دید میمون ها هم همین کار را کردند.به فکرش رسید کلاه خود را روی زمین پرت کند.همین کار را کرد.میمون ها هم کلاه ها را به زمین پرت کردند.او همه ی کلاه ها را برداشت و روانه ی شهر شد.
سال ها بعد نوه ی او هم کلاه فروش شد.پدربزرگ این داستان را برای نوه اش تعریف و تاکید کرده بود که اگر چنین وضعی برایش پیش آمد همانگونه عمل کند.یک روز نوه اش از همان جنگل می گذشت.تصمیم گرفت زیر درختی استراحت کند و همان ماجرا برایش اتفاق افتاد.
او شروع کرد به خاراندن سرش و میمون ها نیز همان کار را کردند.کلاهش را برداشت,میمون ها نیز همان کار را کردند.سرانجام کلاهش را زمین انداخت.ولی میمون ها این کار را نکردند!
یکی از میمون ها از درخت پایین آمد و سیلی محکمی به او زد و گفت:خیال میکنی فقط خودت پدربزرگ داری؟!!!!!

***برای اینکه در صدر قرار بگیریم،باید در جست و جوی شیوه های بهتر و متفاوت تر باشیم.کاری که امروز از آن نتیجه می گیریم،شاید فردا نتیجه ندهد...

   

             

زندگی رسم خوشایندی است.

       زندگی بال و پری دارد با وسعت مرگ،

                            پرشی دارد اندازه ی عشق.

                                    زندگی چیزی نیست که لب طاقچه ی عادت از یاد من و تو برود.

ادامه مطلب

قطاری که به مقصد خدا می رفت ٬ لختی در ايستگاه دنيا توقف کرد و پيامبر رو به جهان کرد و گفت: مقصد ما خداست ٬ کيست که با ما سفر کند ؟ کيست که رنج و عشق توامان بخواهد ؟ کيست که باور کند دنيا ايستگاهی است تنها برای گذشتن ؟

قرن ها گذشت اما از بيشمار آدميان جز اندکی بر آن قطار سوار نشدند.

از جهان تا خدا هزار ايستگاه بود . در هر ايستگاه که قطار می ايستاد٬کسی کم می شد.قطار می گذشت و سبک می شد.زيرا سبکی قانون راه خداست.

قطاری که به مقصد خدا می رفت ٬ به ايستگاه بهشت رسيد.پيامبر گفت:‌اينجا بهشت است . مسافران بهشتی پياده شوند.اما اينجا ايستگاه آخرين نيست.

مسافرانی که پياده شدند،بهشتی شدند.اما اندکی،باز هم ماندند،قطار دوباره راه افتاد و بهشت جا ماند.

آنگاه خدا رو به مسافرانش کرد و گفت : دورود بر شما ٬ راز من همين بود . آن که مرا می خواهد ٬ در ايستگاه بهشت پياده نخواهد شد .

و آن هنگام که قطار به ايستگاه آخر رسيد ٬ ديگر نه قطاری بود و نه مسافری .

                                                                                   عرفان نظرآهاری

  تو شاهکار خالقی ، تحقیر را باور نکن

     بر روی بوم زندگی ، هرچیز می خواهی بکش

               زیبا و زشتش پای توست ، تقدیر را باور نکن

                           تصویر اگر زیبا نبود ، نقاش خوبی نیستی

                                   از نو دوباره رسم کن ، تصویر را باور نکن

                                            خالق تو را شاد آفرید ، آزاد آزاد آفرید

                                                          پرواز کن تا آرزو ، زنجیر را باور نکن

If you don't like something , change it! Please don't complain

...

 

      اگر دانی زبان اختــــــــــــــران را              شبانـــــــه بشنوی راز جهان را

     سکوت شب به صد آهنگ خواند             به گوشت قصه های آسمان را

 

 

به دنبال واژه مباش ...  کلمات فریبمان میدهند!

وقتی اولین حرف الفبا , کلاه سرش برود , فاتحه کلمات را باید خواند

                                                                                                         دکتر شریعتی

           منتظر نمان که پرنده ای بیاید و پروازت دهد.در پرنده شدن خویش بکوش.

میخواهم  بگویم ......

فقر  همه جا سر میکشد .......

فقر ، گرسنگی نیست ، عریانی  هم  نیست ......

فقر ، چیزی را  " نداشتن " است ، ولی  ، آن چیز پول نیست ..... طلا و غذا نیست  .......

فقر،  همان گرد و خاکی است که بر کتابهای فروش نرفتهء یک کتابفروشی می نشیند ......

فقر ،  تیغه های برنده ماشین بازیافت است ،‌ که روزنامه های برگشتی را خرد میکند ......

فقر ، کتیبهء سه هزار ساله ای است که روی آن یادگاری نوشته اند .....

فقر ، پوست موزی است که از پنجره یک اتومبیل به خیابان انداخته میشود .....

فقر، همه جا سر میکشد ........

                    فقر، شب را " بی غذا " سر کردن نیست ..

                                          فقر، روز را  " بی اندیشه"   سر کردن است .. 

                                                                                                                                             دکتر شریعتی

                      
                 

 

 

آدمی اگر فقط بخواهد خوشبخت باشد به زودی موفق میگردد

ولی او می خواهد خوشبخت تر از دیگران باشد و این مشکل است

 زیرا او دیگران را خوشبخت تر از انچه هستند تصور میکند

( مونتسکیو)

قالی بزرگی است زندگی...
هرهزارسال یک بارفرشته ها قالی جهان را درهفت آسمان می تکانند
تا گرد وخاک هزارساله اش بریزد وهرباربا خود می گویند:

این نیست قالی که انسان قرار بود ببافد
این فرش فاجعه است...
با زمینه سرخ خون...
و حاشیه های کبود معصیت ...
با طرح های گناه و نقش بر جسته های ستم...
فرشته ها گریه می کنند و قالی آدم را می تکانند
و دوباره با اندوه بر زمین پهنش می کنند.
رنگ در رنگ ... گره در گره ... نقش در نقش ...
قالی بزرگی است زندگی...
که تو می بافی ومن می بافم واومی بافد
همه با فنده ایم
می بافیم و نقش می زنیم
می بافیم و رج به رج بالا می بریم
می بافیم و می گستریم
دار این جهان را خدا به پا کرد.
و خدا بود که فرمود: ببافید وآدم نخستین گره را بر پود زندگی زد.
هر که آمد گره ای تازه زد و رنگی ریخت و طرحی بافت.
چنین شد که قالی آدمی رنگ رنگ شد
آمیزه ای از زیبا و نا زیبا...
سایه روشنی از گناه و صواب...
گره تو هم بر این قالی خواهد ماند
طرح و نقشت نیز...
وهزارها سال بعدآدمیان برفرشی خواهند زیست که گوشه ای ازآن را تو بافته ای
کاش گوشه را که سهم توست زیبا تر ببافی..........

                                                                       خانوم عرفان نظرآهاري

                  

زندگی بالا پایین زیاد داره!

واااااااااااااااای خدایا.... با اینکه هیشوقت اونی که خواستی نبودم! هیشوقت خوب نبودم! ولی تو هنوز باهامی!!!!!!!!! هنوزم خیلی وقتا سورپرایزم میکنی!!!!!

معرفتو باید از تو یاد گرفت............................

این همه گندم، این همه کشتزارهای طلایی، این همه خوشه در باد را که می خورد؟ آدم است، آدم است که می خورد.
این همه گنج آویخته بر درخت، این همه ریشه در خاک را که می خورد؟ آدم است، آدم است که می خورد.
این همه مرغ هوا و این همه ماهی دریا، این همه زنده بر زمین را که می خورد؟ آدم است ، آدم است که می خورد.
هر روز و هر شب، هر شب و هر روز زنبیل ها و سفره ها پر می شود، اما آدم گرسنه است. آدم همیشه گرسنه است.
دست های میکائیل از رزق پر بود. از هزار خوراک و خوردنی. اما چشم های آدمی همیشه نگران بود. دست هایش خالی و دهانش باز.
میکائیل به خدا گفت: خسته ام ، خسته ام از این آدم ها که هیچ وقت سیر نمی شوند. خدایا چقدر نان لازم است تا آدمی سیر شود؟ چقدر !
خداوند به میکائیل گفت: آنچه آدمی را سیر می کند نان نیست، نور است. تو مامور آن هستی که نان بیاوری. اما نور تنها نزد من است و تا هنگامی که آدمی به جای نور، نان می خورد گرسنه خواهد ماند.
میکائیل راز نان و نور را به فرشته ای گفت. و او نیز به فرشته ای دیگر. و هر فرشته به فرشته دیگری تا آنکه همه هفت آسمان این راز را دانستند. تنها آدم بود که نمی دانست. اما رازها سر می روند. پس راز نان و نور هم سر رفت. و آدمی سرانجام دانست که نور از نان بهتر است. پس در جستجوی نور برآمد. در جستجوی هر چراغ و هر فانوس و هر شمع.

اما آدم، همیشه شتاب می کند. برای خوردن نور هم شتاب کرد. و نفهمید نوری که آدمی را سیر می کند نه در فانوس است و نه در شمع. نه در ستاره و نه در ماه.
او ماه را خورد و ستار ها را یکی یکی بلعید. اما باز هم گرسنه بود.
خداوند به جبرئیل گفت: سفره ای پهن کن و بر آن کلمه و عشق و هدایت بگذار.
و گفت: هر کس بر سر این سفره بنشیند، سیر خواهد شد.
سفره خدا گسترده شد؛ از این سر جهان تا آن سوی هستی. اما آدم ها آمدند و رفتند. از وسط سفره گذشتند و بر کلمه و عشق و هدایت پا گذاشتند.
آدم ها گرسنه آمدند و گرسنه رفتند. اما گاهی، فقط گاهی کسی بر سر این سفره نشست و لقمه ای نور برداشت. و جهان از برکت همان لقمه روشن شد. و گاهی ، فقط گاهی کسی تکه ای عشق برداشت و جهان از همان تکه عشق رونق گرفت. و گاهی، فقط گاهی کسی جرعه ای از هدایت نوشید و هر که او را دید چنان سرمست شد که تا انتهای بهشت دوید.
سفره خدا پهن است اما دور آن هنوز هم چقدر خلوت است.
میکائیل نان قسمت می کند. آدم ها چنگ می زنند و نان ها را از او می ربایند.
میکائیل گریه می کند و می گوید: کاش می دانستید، کاش می دانستید که نور از نان بهتر است.

                                                                                               عرفان نظرآهاری